Τα γράμματά μου σε σένα.
Δεν μπορώ να μην θαυμάσω την αδάμαστη φύση σου
ενα αγρίμι μοναχικό κατά βάθος μα τόσο υπερήφανο
ενα αγρίμι των βουνών που ωστόσο να βλάψει κανέναν δεν μπορεί
δεν μπορώ να μην υποκλίνομαι στην αθωότητά σου
που σαν παιδί γελούσες όταν πλέκαμε στεφάνια του Μάη.
----------------------------------------------------------------------
γιατί επέμενα να ζήσω μια πεμπτουσία ανάσταση
αλήθεια πόσο εύκολα και αβίαστα μπόλιασες την ψυχή μου
σε μία ένωση χημική που καταρρίπτει όλους τους νόμους.
---------------------------------------------------------------------
Πως μπορώ να ξεχάσω τότε που λαβώθηκα
και μου κρατούσες το χέρι σαν να έλεγες «εγώ είμαι εδώ»
Ανάσταση ήσουν πατώντας τον Θάνατό μου.
Θεός ήσουν..ναι τολμώ να πώ..που με το άρμα σου με ταξίδεψες σε λυτρωτικά ταξίδια όπου άκουγα ένα παιδί να παίζει φλάουτο κ στα σύννεφα να βλέπω το δικό μου ουράνιο τόξο.
---------------------------------------------------------------------
Με τα συναισθήματά μου συναναστρέφομαι σε μια μυσταγωγία ιερή
της ψυχής και του ανεκπλήρωτου.
Να λοιπόν που στέκομαι εδώ και νιώθω το άχραντο μυστήριο