Ενδότερη ανάγκη.
Ανεβαίνω σκαλοπάτια για να πιάσω ουρανό…
ολόγυρα μου χαλάσματα από περασμένες μνήμες.
πέτρα παντού πάνω σε φόντο γκρίζο μα
αγριολούλουδα γεννιούνται δειλά μέσα από ερείπια.
Σημάδι ζωής μιλά στο είναι μου.
Ανεβαίνω αργά και σταθερά
διαρρήκτης του Ήλιου γίνομαι.
Πώς με έφερα ως εδώ.Ούτε πού κατάλαβα.
τώρα ανεβαίνω γοργά σαν να είναι νοιώθω
τα σκαλοπάτια της ζωής μου.
Χρέος μου είναι να συνεχίσω.
Έρωτες
ευάλωτοι στην πρώτη δυσκολία
δραπέτες ευθύνης έγιναν.
Όρκοι αιώνιας αφοσίωσης ξέφτισαν
στο πρώτο φύσημα του αέρα.
Φιλίες που πουλήθηκαν φτηνά
στου κόσμου τα παζάρια .
Οι πρώτες ψύχρες έφυγαν
μαζί τους και οι ανούσιες αγάπες.
Οι άνθρωποι φυτοζωούν μέσα στην ένδεια φωτός.
πράσινα λιβάδια
ποτέ δεν έπλεξαν
χείλη μελιστάλαχτα ποτέ δεν τρύγησαν.
Πώς πληθαίνουν τα σκαλοπάτια πίσω μου.
Αρετή Μαυροπούλου
07-05-2015
Ανέκδοτο
Φωτό
Αναστασία Αδαμάκη.